In 1941, drie weken na haar laatste dagboeknotitie, schrijft Virginia Woolf haar laatste brief, verzwaart haar jaszakken met stenen en loopt de rivier in. Om een laatste aanval van waanzin te vermijden koos zij voor death by water, het water waarvan het geluid in haar beste boeken doorklinkt en waarop haar leven dobbert 'als een kottertje dat slagzij maakt'.

Te zeggen dat met haar dood een tijdperk werd afgesloten gaat te ver. Wel vormt ze een belangrijke schakel tussen de Engelse literatuur van de Victoriaanse tijd en de periode na de eerste wereldoorlog. Achtergrond en omstandigheden maakten van een scherpzinnige, ontvankelijke vrouw een eigenzinnige intellectualiste die leefde om te schrijven en door te schrijven kon leven. Haar gevoelsleven, dat ondanks alle zelfspot en ironie geregeld diepe inzinkingen, zelfs vlagen van krankzinnigheid veroorzaakte, wordt verwoord in haar dagboeken, waarmee ze in 1915 begon.

In dit doorlopende verslag van 27 jaar schrijversleven komen we de belangrijke figuren en gebeurtenissen tegen die in het leven van Virginia Woolf een rol speelden. Ze schreef liefst 26 delen van dergelijke dagboeknotities vol. Leonard Woolf heeft er een keuze uit gemaakt en die integraal laten verschijnen. Dat was een dáád, want er staan vrij sensationele onthullingen over tijdgenoten in.

Natuurlijk is het verder ook bij uitstek interessant als 'de keuken' van een schrijfster. Vertaler Joop van Helmond heeft er een fraai afgerond geheel van gemaakt voor de Nederlandse lezer door een nawoord toe te voegen, een overzicht te geven van namen en afkortingen, alsmede toelichtende aantekeningen en een chronologische bibliografie van het werk van de schrijfster.

*Ik ben er door verrukt en ontroerd - zij schreef toch wel het mooiste proza dat ooit in het Engels is geproduceerd. - Raymond Mortimer in Sunday Times.