De in 1896 geboren Franse schrijver Henry de Montherlant, die in 1972 zelfmoord pleegde omdat hij de belemmeringen voor zijn gezondheid te groot geworden vond, is een pure individualist, die nooit bij een groep of school kon worden ondergebracht, ook al omdat hij een zeer persoonlijke, strenge en intens gevoelige stijl hanteerde die niet valt na te volgen.

Hij publiceerde de opzienbarend openhartige roman-trilogie Les Jeunes Filles, maar ook feministen kunnen hem niet afstrijden dat hij in zijn toneelstukken enkele van de indrukwekkendste vrouwenfiguren creëerde uit de wereldliteratuur.

Naast zijn omvangrijke œuvre aan romans en toneelstukken heeft hij veel Carnets geschreven, korte, soms bijna aforistisch aandoende aantekeningen, die, ook al werden ze dagelijks genoteerd, meestal weinig met de directe actualiteit te maken hebben. Uit deze Carnets heeft Montherlant-specialist en Vrij Nederland-recensent Ed Jongma een keuze gemaakt. Centraal staat Montherlants strijd tegen de middelmatigheid, zijn moraal van de kwaliteit, zijn nonconformisme, zijn stilistische rang en zijn absolute idealisme.